Podatek u źródła to jedna z form podatku CIT, którym opodatkowuje się wypływające z kraju przelewy transgraniczne. Będą to wypłaty wynikające z takich tytułów jak: należności licencyjne, odsetki, dywidendy albo wybrane usługi niematerialne.

Kiedy należy regulować podatek u źródła?

Obowiązek poboru pojawia się wtedy, kiedy wypłacana należność zalicza się do przychodów jakie zostały wymienione w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. Do tego spełnione muszą zostać także spełnione następujące przesłanki:

  • Należność wypłacana jest przez: polską osobę prawną, osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą albo przez jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej.
  • Należność wypłaca się nierezydentowi, czyli osobie fizycznej, która nie ma miejsca zamieszkania na terenie Polski lub też podatnikowi podatku dochodowego od osób prawnych bez zarządu albo siedziby w Polsce.
  • Pobrania podatku u źródła nie wyłącza zawarta z państwem nierezydenta umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jeśli taka umowa wyłącza pobranie podatku, to płatnik nie uzyskał od odbiorcy wypłaty ważnego certyfikatu rezydencji.

Wysokość podatku u źródła

Podstawową stawką podatku u źródła jest 20% (także dla należności licencyjnych), natomiast stawka wynosząca 10% dotyczy tylko niektórych typów przychodów. Wszystko wskazane jest w art. 21 ustawy o CIT. Niekiedy podatek u źródła może być pobierany według niższych stawek. Jest to możliwe wtedy, kiedy umowa UPO jaka została zawarta z państwem nierezydenta przewiduje dla danego rodzaju przychodu zastosowanie niższej stawki podatku. Jednak wtedy wymaga się, by nierezydent udokumentował za pomocą certyfikatu rezydencji posiadanie miejsca zamieszkania albo siedziby dla celów podatkowych w tym państwie. Trzeba mieć na uwadze to, że podmiot wypłacający należności jest zawsze zobowiązany do zachowania należytej staranności podczas weryfikacji warunków pozwalających na zastosowanie stawki niższej niż przewidziana w ustawie o CIT albo na całkowite niepobranie podatku.